"Een residentie is een plaats waar je niet woont, maar wel graag verblijft"
De Familie Paulus van Café Elinkwijk heeft dat goed begrepen, want wie brengt er niet graag zijn tijd door op de Amsterdamsestraatweg?
In 1997 moest de CFU een andere locatie vinden als residentie.
Na jaren Blauwkapelseweg (Pindabar) moest wegens verandering van de formule een nieuwe locatie gevonden worden waar de Stadsprins met zijn gevolg welkom was.
Nu is Utrecht rijk aan horecagelegenheden, maar een residentie moet aan een aantal voorwaarden voldoen. Bereikbaarheid en parkeergelegenheid zijn belangrijk, de ruimte moet voldoende zijn, maar vooral moet er een band zijn met de ondernemer en de CFU.
(Klik hier om in google maps uw route te plannen)
Met Wim en Ellis was die passie er al vanaf het eerste gesprek.
Martijn XXIII was de eerste Stadsprins die Café Elinkwijk zijn residentie mocht noemen.
Op de eerste plaats was het een verzamelplaats waarbij menig gezellig uurtje voorafgaand aan de uittredens plaatsvond. Maar er was meer. Wim en Ellis waren een fantastische gastheer en gastvrouw, waarbij niet alleen hun café openstond voor de CFU maar zelfs de woning door menige Lady gebruikt kon worden om even bij te tutten.
Buiten het verzamelen kwamen er steeds meer activiteiten, zoals de steek opzetten op 11 november, het uitdelen van de optochtnummers (bordjesavond) en natuurlijk de afscheidsmiddagen van de Stadsprins. In het grote weekend was het Ellis die ons een heerlijke basis gaf om verder te gaan. Haar kookkunst sprak een ieder aan en het was dan ook altijd smullen met wat zij ons voorzette.
Toen Wim de zaak overdeed aan Erwin en Helen veranderde er uiteraard wel wat, maar wat niet veranderde was het thuisgevoel.
Tot op de dag van vandaag zijn we graag in de residentie, voelen we ons nog oprecht welkom.
We zijn trots op de prinsengalerij in Café Elinkwijk. Alle Stadsprinsen hebben daar hun plaatsje gekregen.
Café Elinkwijk, voor ons een begrip van leut en gein. Maar ook een begrip als er pijn en verdriet was.
Want ook op die momenten voelden wij ons thuis.
De Familie Paulus van Café Elinkwijk heeft dat goed begrepen, want wie brengt er niet graag zijn tijd door op de Amsterdamsestraatweg?
In 1997 moest de CFU een andere locatie vinden als residentie.
Na jaren Blauwkapelseweg (Pindabar) moest wegens verandering van de formule een nieuwe locatie gevonden worden waar de Stadsprins met zijn gevolg welkom was.
Nu is Utrecht rijk aan horecagelegenheden, maar een residentie moet aan een aantal voorwaarden voldoen. Bereikbaarheid en parkeergelegenheid zijn belangrijk, de ruimte moet voldoende zijn, maar vooral moet er een band zijn met de ondernemer en de CFU.
(Klik hier om in google maps uw route te plannen)
Met Wim en Ellis was die passie er al vanaf het eerste gesprek.
Martijn XXIII was de eerste Stadsprins die Café Elinkwijk zijn residentie mocht noemen.
Op de eerste plaats was het een verzamelplaats waarbij menig gezellig uurtje voorafgaand aan de uittredens plaatsvond. Maar er was meer. Wim en Ellis waren een fantastische gastheer en gastvrouw, waarbij niet alleen hun café openstond voor de CFU maar zelfs de woning door menige Lady gebruikt kon worden om even bij te tutten.
Buiten het verzamelen kwamen er steeds meer activiteiten, zoals de steek opzetten op 11 november, het uitdelen van de optochtnummers (bordjesavond) en natuurlijk de afscheidsmiddagen van de Stadsprins. In het grote weekend was het Ellis die ons een heerlijke basis gaf om verder te gaan. Haar kookkunst sprak een ieder aan en het was dan ook altijd smullen met wat zij ons voorzette.
Toen Wim de zaak overdeed aan Erwin en Helen veranderde er uiteraard wel wat, maar wat niet veranderde was het thuisgevoel.
Tot op de dag van vandaag zijn we graag in de residentie, voelen we ons nog oprecht welkom.
We zijn trots op de prinsengalerij in Café Elinkwijk. Alle Stadsprinsen hebben daar hun plaatsje gekregen.
Café Elinkwijk, voor ons een begrip van leut en gein. Maar ook een begrip als er pijn en verdriet was.
Want ook op die momenten voelden wij ons thuis.
Helaas hebben we afscheid moeten nemen van Wim, voor ons een echte carnavallist, maar hij zal trots zijn dat door Erwin en Helen er nog steeds gezegd kan worden:
"Een residentie is een plaats waar je niet woont, maar wel graag verblijft"
